Srđan Aleksić
Srđan Aleksić rođen je u Trebinju. Otac Rade je bio košarkaški trener. Majka mu je rano umrla, a brat poginuo u udesu motornim zmajem, iznad Petrovog polja, u blizini Trebinja.
Srđan se amaterski bavio glumom za šta je dobio i više nagrada, a nastavio je glumiti i tokom rata, u predstavi “San ratne noći”. Srđo je bio pionirska plivačka nada bivše Jugoslavije. U ratu je bio pripadnik Vojske Republike Srpske, a umro je 27. januara 1993. godine.
21. januara 1993. godine grupa pripadnika Vojske Republike Srpske je legitimisala osobe na pijaci u Trebinju. Nakon što su ustanovili da je jedan od legitimisanih Alen Glavović, Bošnjak, počeli su ga maltretirati i tući. Srđan je priskočio u pomoć svom sugrađaninu Alenu, a četvorica vojnika su, umjesto Glavovića, kundacima pušaka pretukli Srđana.
Od zadobijenih batina Srđan je pao u komu, te preminuo 27. januara 1993. godine. Srđanov otac je u čitulji napisao “Umro je vršeći svoju ljudsku dužnost“.
Jedan od napadača na Srđana, poginuo je tokom rata, dok su ostali osuđeni na dvadeset i osam mjeseci zatvora.
Srđanu Aleksiću je posthumno dodijeljena Povelja Helsinškog komiteta za ljudska prava u Bosni i Hercegovini.
Ulica u Sarajevu (Ulica drveta) je petnaest godina nakon Srđanove smrti nazvana ulicom Srđana Aleksića. U obrazloženju je navedeno: “Bez ljudi kao što je Srđan Aleksić i njihovih herojskih djela, čovjek bi izgubio nadu u ljudskost, a bez nje naš život ne bi imao smisla“.
Prolaz u Zmaj-Jovinoj ulici u Novom Sadu, Srbija, je također nazvan po Srđanu i tu je postavljena spomen-ploča u znak sjećanja na njegovu ljudskost.
Alen Glavović danas živi u Švedskoj, oženjen je i ima dvoje djece. Svake godine posjeti Trebinje, Srđanov grob i njegovog oca.
2007. godine Radio televizija Srbije snima i emituje dokumentarni film “Srđo” o Srđanu Aleksiću.
